Biuro rachunkowe informuje o wybranych zmianach w przepisach prawnych

 

Zmiany w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych oraz fizycznych obowiązujące od dnia 01. 01. 2013   

 

Z dniem 01. 01. 2013 r. w przepisach podatkowych wprowadzono zapowiadane przez Rząd Polski zmiany dodając w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) art. 15b, zaś w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT) art. 24d. Nowe uregulowaniawprowadzają obowiązek korygowania kosztów uzyskania przychodu w przypadku nieuregulowania płatności w określonym terminie.

W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury (rachunku), bądź z umowy albo innego dokumentu jeśli nie istniał obowiązek wystawienia faktury (rachunku), i nieuregulowania tej kwoty w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów.

Jeżeli termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów dokonuje się z upływem 90 dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie została ona uregulowana w tym terminie.

Zmniejszenia kosztów dokonuje się w miesiącu, w którym upływa termin określony w tych przepisach.

Po dokonaniu płatności, w miesiącu w którym podatnik ureguluje zobowiązanie, zwiększa się koszty uzyskania przychodu o kwotę wcześniej dokonanego zmniejszenia.

W przypadku uregulowania zobowiązania w części wyłącza się z kosztów uzyskania część nieuregulowaną.

Wyżej wskazane zmiany w przepisach powodują konieczność monitorowania płatności zarówno przez podatników prowadzących księgi handlowe, jak również podatkową książkę przychodów i rozchodów (PKPIR). Dotychczas podatnicy rozliczający się na PKPiR nie mieli obowiązku informowania o uregulowaniu zobowiązań wobec kontrahentów. Obecnie biuro rachunkowe aby zaksięgować koszt podatkowy, wymagało będzie od klienta przedłożenia dowodu zapłaty bądź stosownego oświadczania.

Począwszy od dnia 01. 01. 2013 r. każdy podatnik zobowiązany jest do przekładania informacji o płatnościach celem poprawnego wyliczenia zaliczek na podatek dochodowy. Podatek wyliczany będzie więc z uwzględnieniem metody kasowej.

Zmiany w przepisach podatkowych nie naruszyły zasady memoriału zawartej w przepisach o rachunkowości. Dla celów bilansowych podmioty zobowiązane do stosowania przepisów ustawy (prowadzące pełną rachunkowość), będą nadal przypisywały koszty bilansowe według poprzednio obowiązujących zasad.

Zdaniem autorów artykułu kolejny dualizm w polskich przepisach prawa podatkowego nie czyni systemu podatkowego naszego kraju ani łatwiejszym ani bardziej przyjaznym przedsiębiorcom. Zwrócić należy uwagę na fakt, że osoby fizyczne w razie kontroli w zakresie podatku dochodowego, po raz pierwszy będą miały obowiązek okazywać się wyciągami bankowymi bądź innymi dowodami dokumentującymi sposób i termin zapłaty.

 

Zmiany w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązujące od dnia 01. 01. 2013 r.

 

Z dniem 01. 01. 2013 r. skróceniu  ze 180 do 150 dni uległ termin, w którym podatnik może dokonać korekty podatku w tzw. ?uldze za złe długi?, czyli w przypadku nieotrzymania płatności w terminie. Obecnie możliwość skorygowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju istniała w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona.

 

Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

 

Ponadto zrezygnowano z obowiązku powiadamiania dłużnika o zamiarze korygowania podatku oraz dokonaniu korekty. Wierzyciel obowiązany będzie jedynie, tak jak dotychczas zawiadomić o korekcie właściwy urząd skarbowy.

 

Natomiast dłużnik będzie miał obowiązek skorygowania odliczonego podatku w przypadku nieuregulowania płatności w ciągu 150 dni od upływu terminu płatności. W przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze.

 

Aby zmotywować podatników do terminowego regulowania zobowiązań oraz zabezpieczenia interesów budżetu państwa wprowadzono sankcje karne. W przypadku stwierdzenia, że podatnik nie uregulował zobowiązania w terminie 150 dni i tym  samym zobowiązany był do korekty deklaracji, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty podatku wynikającego z nieuregulowanych faktur, które nie zostały skorygowane. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się.  

 

23 października 2009 r. Sejm RP uchwalił nowelizację ustawy o podatku od towarów i usług, opublikowaną w Dzienniku Ustaw Nr 195, poz. 1504. Wprowadzone z dniem 1 stycznia 2010 r. zmiany dotyczą m.in.:

 


1. Miejsca świadczenia usług


Według nowej regulacji miejscem świadczenia (konsumpcji) usługi jest kraj siedziby podatnika - odbiorcy usługi. Od powyższej zasady obowiązuje wyjątek dotyczący transakcji świadczonych na rzecz osób nie będących podatnikami (tj. w uproszczeniu osób nie prowadzących działalności gospodarczej). W takiej sytuacji podatek należny rozlicza jak poprzednio usługodawca.

Dotychczasowy sposób określania miejsca świadczenia usług obowiązuje ponadto w przypadku następujących usług:

- usług związanych z nieruchomościami gdzie miejscem świadczenia usług, w tym usług świadczonych przez pośredników czy rzeczoznawców jest miejsce położenia nieruchomości;

- usług transportowych gdzie miejscem świadczenia usług transportu pasażerów jest miejsce, gdzie odbywa się transport z uwzględnieniem pokonanych odległości;

- miejscem świadczenia usług transportowych na rzecz podmiotu niebędącego podatnikiem, którego rozpoczęcie i zakończenie odbywa się w dwóch różnych państwach członkowskich, jest miejsce w którym transport się rozpoczyna;

- usług elektronicznych i telekomunikacyjnych świadczonych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu na terytorium Wspólnoty, przez podatnika, który posiada siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub stałe miejsce prowadzenia działalności, z którego świadczy te usługi, poza terytorium Wspólnoty, a w przypadku braku takiej siedziby, stałego miejsca zamieszkania lub stałego miejsca prowadzenia działalności, posiada zwykłe miejsce prowadzenia działalności lub miejsce zwykłego pobytu poza terytorium Wspólnoty - miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu;

- usług turystyki gdzie miejscem świadczenia usług jest siedziba usługodawcy. W przypadku stałego świadczenia usług z miejsca innego niż siedziba usługodawcy, miejscem świadczenia usług będzie stałe miejsce zamieszkania lub prowadzenia działalności.

2. Zwrotu VAT z Unii Europejskiej

Jeszcze w 2009 r. wnioski o zwrot VAT podatnicy składali w kraju, w którym dokonywali zakupów. Wymagało to znajomości przepisów prawnych obcego państwa lub korzystania z pośrednictwa doradców.

Od 1 stycznia 2010 r. aby uzyskać zwrot podatku VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i usług wystarczy złożyć wniosek w formie elektronicznej do właściwego, krajowego naczelnika urzędu skarbowego, który przekazuje wniosek do administracji podatkowej kraju, z którego domagamy się zwrotu podatku VAT.

Należy pamiętać, że zgodnie z przepisami Ósmej Dyrektywy Rady z dnia 6. grudnia 1979 r. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24. grudnia 2009 r. (Dz. U. 2009 Nr 224, poz. 1801) obowiązującego także od 1. stycznia 2010 r. z wnioskiem o zwrot podatku można zwrócić się w przypadku okresu dłuższego niż 3 miesiące w skali roku podatkowego lub krótszego jeśli dotyczy to ostatnich miesięcy roku. Powoduje to ryzyko dla podatników, którym nie nadano numeru NIP w kraju, w którym dokonywali zakupów, a okres za który podmiot występuje o zwrot podatku jest krótszy niż 3 miesiące. W powyższej sytuacji podatnikowi nie przysługuje prawo zwrotu podatku VAT. Istotne więc staje się wówczas właściwe rozstrzygnięcie o momencie wystąpienia z wnioskiem o rejestrację na potrzeby podatku VAT w kraju w którym dokonywane są zakupy.

3. Kwartalnej informacji podsumowującej VAT-EU

Od 1 stycznia 2010r. polscy podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT-EU zobowiązani są do przedstawiania informacji o wewnątrzspólnotowych dostawach towarów na rzecz zagranicznych podatników podatku od wartości dodanej.

 

Od lutego 2009 pracodawcy zapłacą mniej za wynagrodzenia chorobowe niektóych pracowników 

Pracodawcy sfinansują z własnych środków krótsze wynagrodzenie chorobowe osobom, które ukończyły 50 rok życia. Zmiana ta wynika z nowelizacji ustawy z 19 grudnia 2008 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z dnia 17 stycznia 2009 r. Nr 6, poz. 33).

Od 1 lutego 2009 roku pracodawcy płacić będą jedynie za pierwsze 14 dni zwolnienia lekarskiego pracownika. Natomiast od 15 dnia nieobecność pracowników, którzy ukończyli 50 lat, koszty wypłaty ich wynagrodzenia podczas absencji chorobowej pokryje ZUS. Zasada ta stosowana jest od następnego roku kalendarzowego po roku, w którym pracownik ukończył 50 rok życia.

Za pozostałe osoby pracodawcy zapłacą bez zmian, czyli w czasie niezdolności do pracy trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego.

Do okresu 33 dni wypłaty wynagrodzenia chorobowego w roku kalendarzowym nie wlicza się:
- okresu niezdolności do pracy z powodu choroby przypadającego w okresie wyczekiwania określonego jako pierwsze 30 dni podlegania ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu zatrudnienia,
- urlopu bezpłatnego,
- urlopu wychowawczego,
- tymczasowego aresztowania,
- odbywania kary pozbawienia wolności.

Do okresu 33 dni wliczane są natomiast:
- pierwszych 5 dni niezdolności do pracy spowodowanej nadużyciem alkoholu, za które pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie chorobowe,
- okres niezdolności do pracy, za który pracownik został pozbawiony praw do wynagrodzenia chorobowego z powodu wykonywania w czasie orzeczonej niezdolności do pracy zajęć zarobkowych lub wykorzystywania zwolnienia niezgodnie z jego celem,
- okres niezdolności do pracy, która została spowodowana na skutek umyślnego przestępstwa lub wykroczenia spowodowanego przez pracownika.